GastBlog Patricia Knook; anorexia een complex probleem

Hieronder volgt een prachtige GastBlog van Patricia Knook.  Een inspirerende vrouw met een inspirerend herstelverhaal!

Anorexia nervosa een complex probleem

Zo noemde ik deze ziekte altijd toen ik het zelf had. Ik het begin begreep ik er zelf niet zoveel van, waarom overkwam mij dit? Maar overkwam mij dit ook? Of was het een bewuste keus. In mijn geval was het een manier om om te gaan met nare dingen die ik heb meegemaakt in mijn leven. In eerste instantie was het iets van mijzelf, het gaf mij kracht en houvast. Deze eetstoornis gaf mij een gevoel van controle, veiligheid en houvast. Des te langer ik hiermee bezig was, hoe meer ik voelde dat ik de wereld aankon, ik was sterk. Tot het moment dat mijn lichaam niet meer wilde. Mijn lichaam was te zwak om ervoor te kunnen zorgen dat ik kon blijven werken, ik ziek werd en voor mijn kinderen kon zorgen. Dat was het moment waarop ik besefte dat ik het niet alleen kon oplossen en hulp nodig had.

Het durven uitspreken dat ik anorexia had bracht mij verder. Ik noemde het bij naam en ik accepteerde dat ik die ziekte had gekregen. En ook dat het een ziekte was! Hoeveel mensen maar niet tegen mij hebben gezegd dat ik gewoon weer moest gaan eten kan ik niet op 1 hand tellen. Daardoor voelde ik mij een aansteller. Iemand die aandacht vraagt en altijd in de belangstelling wil staan. Terwijl dat juist niet zo was. Ik wilde juist niet opvallen, en ik droeg wijde kleding zodat niemand zag wat mijn figuur was. Ik wilde geen aandacht, ik wilde met rust gelaten worden.

In de kliniek, werd ik zieker en zieker. Ik had de hele dag de tijd om ermee bezig te zijn, en ik werd op veel ideeën gebracht welke mijn eetstoornis graag consumeerde….

Ik wilde natuurlijk wel beter worden, maar mijn hoofd nam het over. En voor ik het wist was er een dag zonder eten voorbij….

Hersteld?

Hoe ben ik beter geworden dat is de vraag: ik ben diep gezonken en wat mij heeft geholpen is toen het weer mogelijk was, om te gaan werken. Mijn werk als lactatiekundige bracht mij verder. Ik hielp vrouwen met hun wens om hun baby borstvoeding te geven. In mijn ogen is er geen mooier werk.

Zoveel voldoening en zoveel complimenten voor mij en mijn werk lieten mij doen inzien dat ik er mocht zijn. Dat ik goed was zoals ik ben. En dat ook ik het verdien om te leven.

Ik ben er echt van overtuigd dat in het arbeidsproces te blijven (mits het lichamelijk mogelijk is). Je verder brengt. Zien hoe andere mensen eten, afkijken wat normaal eetgedrag is. Maar ook gewoon met vriendinnen gaan lunchen en al at ik niets, ik zag wel wat zij allemaal aten.

Het was belangrijk om het normale gedrag in de wereld te blijven zien….

En daarnaast natuurlijk mijn kinderen, ik moest op de been blijven voor mijn kids. Ze voeden, er voor ze zijn. En ze voelden het heel goed aan dat ik ze nodig had. Ze zeiden hoeveel ze van mijn hielden en gaven knuffels waar nodig. Op de meest donkere dagen zag ik dat niet zo goed hoor, op de dagen dat ik iets had gegeten kon ik het beter zien en eraan werken.

Het nare met deze ziekte is dat je gewoon niet helder denkt als je geen voedingsstoffen tot je hebt genomen. Maar dat is nou net het probleem. Je moet iets eten om jezelf beter te maken, om te zien dat je anders denkt als je eet. Tuurlijk voelde ik me moddervet bij de eerste happen, en was dat uitermate moeilijk maar mijn lichaam schreeuwde om voedsel.

Ik probeerde te luisteren naar wat mijn lichaam nodig had.

Maar voor iedereen is er een knop, een moment waarop je zegt: en nu is het voorbij! Nu wil ik leven. Als je die knop nog niet hebt gevonden, is het lastig en heb je mensen nodig die je lief hebben. Die van je houden onvoorwaardelijk (dus ook met deze eetstoornis). En dat is lastig, de stoornis sluit mensen buiten, ze wil geen advies, ze wil geen bemoeienissen over voedsel. Maar alleen oprecht een knuffel is hetgeen iemand kan doen. Meer kan er in mijn ogen ook niet, degene met de stoornis moet het helaas zelf doen.

Doen wat je leuk vindt

Wat mij nog meer heeft geholpen is dat ik ben gaan schilderen, elke fase een ander schilderij. Daarna heb ik een expositie gehouden. Mensen van mijn werk zagen mijn innerlijke stoornis op het doek. Ineens was er niets meer geheim. Er viel een last van mijn schouders. Ik hoefde het niet meer alleen te doen en kon het delen.

Ik heb vaak gedacht dat ik gek was, omdat mensen er zo vaak een oordeel over hebben.

De beste tip die ik heb voor ouders, familie, en vrienden van iemand met een eetstoornis: praat erover! Mensen met deze stoornis kunnen gewoon praten, je kunt vragen stellen, je kunt interesse tonen, maar vel geen oordeel of ga oplossingen bedenken. De oplossing weet die persoon echt wel. Dan ben je iemand in het gesprek direct kwijt. Laat hem of haar praten, stel vragen en voel grenzen. Voel je de grens niet? Vraag ernaar……. en geef liefde. Je kunt iemand niet genezen, dat kan degene alleen maar zelf.

Zwakke plek

Tot op heden heb ik het er soms nog steeds lastig mee, maar ik probeer nu mijn buikje te accepteren. De ene dag gaat dat beter dan de andere dag.  Maar ik zie nu wat ik doe en ik voedt mijn lichaam naar wat het vraagt. Geen overdaad maar wel gewone gezonde voeding met lekker veel eiwitten. En ook  chocolade als ik daar zin in heb… in die manier voel ik me genezen. Maar als dingen minder lekker lopen in mijn leven merk ik wel dat het een zwakke schakel is, dus ik zal er net zoals bij iemand met een alcoholverslaving er rekening mee moeten houden. Voel ik de spanning en stress opkomen? Dan probeer ik te mediteren of te praten. Ik ga mezelf niet meer ‘’verdoven’’ door niets te eten. Dat wil ik mezelf en mijn kinderen niet meer aandoen.

Gun jezelf het leven!

Ik heb een korte versie van mijn verhaal verteld hoe ik erbovenop ben gekomen, maar ik kan me voorstellen dat het voor een ander helemaal niet helpend kan zijn. Probeer jouw motivatie te vinden om door te gaan in dit leven. En gun jezelf dit leven! Dat is het enige wat ik kan zeggen.

Patricia Knook- de Geus

 

 

2 thoughts on “GastBlog Patricia Knook; anorexia een complex probleem

  1. Krista de Boer says:

    Lieve Petra,
    Wat een verdrietig maar tegelijkertijd krachtig geschreven en meegemaakt deel van jouw leven.
    Het enige dat ik je zeggen wil, is dat je voor mij (en Dirk en Emma), heeeel erg belangrijk bent geweest, in onze eerste dagen als ouders van Emma. Ik denk niet dat je je kunt voorstellen, hoe dankbaar wij jou zijn!! Wii vinden jou en fantastisch mens, en we zullen altijd met een glimlach terug denken als we ons gestuntel bij jou in de stoel herinneren!
    Ik vind het dapper dat je je verhaal hebt gedeeld.
    Een hele dikke KNUFFEL, Krista!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.