Je krijgt het niet cadeau

Jij weet net zo goed als ik dat elke eetstoornis een eigen verschijningsvorm heeft en dat jij waarschijnlijk meer baat hebt bij een andere aanpak dan ik. Ik heb gezien hoe dwangvoeding de sleutel was voor een stoornisvrije toekomst. Ik ken vrouwen die klinieken ontvluchtten en zich uiteindelijk tijdens een wereldreis wisten los te worstelen van de anorexia. Ik zag ook hoe het leven van sommigen met geen enkele aanpak te redden was.

De grilligheid en diversiteit van eetstoornissen maakt het voor een behandelteam een oneindig zoeken naar de beste aanpak voor ons. Wij melden ons aan en vervolgens worstelen zij steeds opnieuw met de vraag met welk middel onze eetstoornis het beste aangepakt kan worden. Inmiddels besef ik dat het vechten tegen de eetstoornis zelf tamelijk zinloos is. De eetstoornis is altijd sterker dan haar behandelaar, hoeveel ervaring, liefde of wijsheid deze deskundige ook te bieden heeft. De kans dat de anorexia instemt met een gedragsverandering die morrelt aan haar bestaanszekerheid, is nul.

Waar veel behandelaren nog altijd een kansloos duel aangaan met de stoornis, vond ik iemand die haar aandacht volledig richt op de persoon die zich achter de anorexia verstopt: op mij dus. Hoe sterker de ziekte mij in de greep heeft en overheerst, hoe minder ik zichtbaar word. Soms zelf volledig onzichtbaar. Ik stel mij de eetstoornis soms voor als een dikke stevige muur rondom mij. Ooit beschermde die muur die mij voor een vijand, een schadelijke invloed van buitenaf. Ik vond iemand die zoekt naar de spleetjes tussen de stenen en laat mij zien dat de buitenwereld misschien minder bedreigend is dan ik dacht. Maar is voor mij wel echt veilig genoeg om naar buiten te komen? Met die vraag gaat zij aan de slag. Terwijl zij een lijntje probeert te leggen met mij, achter mijn dikke muur, probeer ik haar te vertrouwen. Ooit kwam ik als gezond kind ter wereld – dat kind zoekt zij. Als haar dit lukt, dan zal ze er in haar begeleiding alles aan doen om het contact te versterken en mij te laten zien waar de weg naar buiten is.

Voor mij is het nooit de vraag geweest of ik weer terug wilde naar een leven zonder de beperkingen van de anorexia. De vraag was wel of ik bereid was de moeilijkste strijd van mijn leven te vechten. Want eerlijk is eerlijk: je krijgt het niet cadeau. De meerwaarde van Asli is dat ze de tijd kan nemen om je daarbij te begeleiden. Van gezond leren eten, tot leren rust nemen en omgaan met alle prikkels die horen bij de dagelijkse werkelijkheid. Van vroeg tot laat kon ik haar bereiken. Een kliniek of strak vormgegeven behandelplan biedt die luxe soms niet. Voorwaarde is wel dat je bereid bent de stappen te zetten. In jouw tempo en op jouw manier. Jij moet lopen, zij staat naast je en geeft je vertrouwen dat je voet veilig terechtkomt bij een volgende stap.

Liefs,

Marijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.