Over Asli Hoek

Over Asli Hoek

Over Asli HoekAlsi Hoek is de oprichtster en eigenaar van Praktijk Inspiration. Hope, Dream and Believe is de lijfspreuk van Asli Hoek.  En die spreuk werkt, weet  Asli. “Hoe diep het dal ook is waarin je zit, met hoop, geloof en dromen kun je toch steeds een stap vooruit komen.” De weg, die ze moest bewandelen, was lang en bijna eindeloos. Toch stond ze telkens weer op en  zette ze vele stapjes om 15 jaar later te doen wat haar omgeving voor onmogelijk hield: genezen van de eetstoornis anorexia en  de samenhangende depressies. Sinds 2013 behandelt ze met heel veel liefde, toewijding en succes cliënten uit alle uithoeken van Nederland. De leeftijden variëren sterk tussen de 9 en 50 +.jaar.

Asli Hoek heeft een immense ervaringsdeskundigheid, in combinatie met haar achtergrondkennis, die ze haalt uit verschillende opleidingen  en trainingen, die ze in de loop van de jaren heeft gevolgd, waaronder; voedingsdeskundige, pedagogiek, verpleegkunde, klinische psychologie en gewichtsconsulente, maakt de begeleiding compleet en nooit saai!

Om groot te kunnen zijn, moet je overwinnen.Asli Hoek en eetstoornissen

Overwinnen van het verleden, overwinnen van je angsten, overwinnen van de gevolgen, overwinnen van uitdagingen en omarmen wie je bent.

Iedereen gaat op een bepaald moment in zijn leven door een moeilijk periode en/of voert een strijd en dat is wat ons uiteindelijk een sterker mens maakt. De sterksten kunnen deze strijd vertalen naar inspiratie voor de rest van ons.

Het heeft mij meer dan tien jaar gekost om er te komen, maar dit is mijn kans om anderen te helpen. Je hoeft niet altijd een arts, een agent, of een held te zijn om een leven te redden.
Ik kan nu zeggen dat ik trots ben op wie ik ben geworden en wat ik heb bereikt. Ik ben 100% PROUD TO BE ME!

Voeding is altijd een strijd geweest

Voeding is altijd een strijd voor mij geweest. Het vinden van een balans was een van de moeilijkste dingen in mijn leven.
Er zijn twee uitersten: overgewicht en ondergewicht. Ik had beiden.

Ik heb mezelf, vanaf het moment dat ik kan herinneren, altijd te dik gevoeld. Dat was ongeveer vanaf groep 4 of 5 van de basisschool, van daarvoor heb ik niet veel herinneringen. Ik mat mijn eigenwaarde al jaren aan mijn gewicht en voelde me daarom altijd minderwaardig  aan mijn vriendjes en vriendinnetjes.

Dun zijn was altijd een doel

Dun zijn was voor mij altijd een doel. Ik wenste elke nacht of ik de volgende ochtend a.u.b. "dun" wakker kon worden en dat ik daar alles voor over zou hebben. Helaas is die wens nooit op die manier uitgekomen. Ik begon te rommelen met eten, ik moest en zou dun worden. Stiekem (want vertellen dat ik me zo dik en ongelukkig voelde durfde ik niet) startte ik zelfverzonnen diëten.

Ik besefte dat als ik af zou willen vallen, ik dit echt zelf zou moeten doen. Ik stopte van de een op de andere dag met snoepen, at gezond en begon met sporten. Nadat mijn levensstijl vruchten begon af te werpen en ik in korte tijd 20 kilo was afgevallen, werd het opeens een stuk moeilijker om meer gewicht te verliezen.

Mijn ouders waren zo ontzettend trots op me dat ik het afvallen kon volhouden, dat deed me zo goed. Ook de buitenwereld zei nu de waarheid, "dat ik dunner toch veel mooier was", iets wat ik altijd al had geweten maar wat nu pas werd uitgesproken. Ze hadden dus altijd tegen me gelogen!

Gelukkig

In die periode ben ik oprecht gelukkig geweest met alle aandacht die ik kreeg omdat ik gewoon was wie ik wilde zijn. Geen drama's meer over broeken die niet pasten, eindelijk kleding aan die ik ook écht mooi vond. Vooral het hele gebeuren van broeken die maar niet wilden passOver Asli Hoek en eetstoornissenen heeft heel veel indruk op me gemaakt, ik vond dat verschrikkelijk. Stond keer op keer huilend in pashokjes. Ik schaamde me ervoor, ik hield me groot maar tegelijk haatte ik mezelf erom.

Er begon een obsessie te ontstaan. Ik had nooit een opleiding gevolgd: "hoe gewicht te verliezen", ik haalde al mijn informatie uit tijdschriften en van het internet. Hoe meer mijn ribben en botten uitstaken, hoe gelukkiger ik was. Ik had het altijd koud, kon niet lang zitten vanwege de pijn, mijn haar viel uit, mijn darmen, nieren en lever werkten slecht door de grote hoeveelheid diuretica en laxantia. Ik kon amper 2 meter lopen zonder het gevoel te hebben flauw te gaan vallen.

Het voelde alsof iemand anders mijn lichaam bestuurde en ik er alleen maar naar kon kijken. Mijn angst voor voeding werd met de dag groter en ik werd inventiever in het bedenken van smoesjes en trucjes.

Er ging geen belletje rinkelen..

Mijn gewicht bleef zakken en zakken en vanuit school werd er aan de bel getrokken. Mijn ouders zeiden dat ik op moest houden met die onzin en gaven verder niet thuis. Vanuit mijn vriendenkring en school werd er echter aan me getrokken. Ik zag het allemaal niet, er is toch niets met me aan de hand?!? Verschillende malen had een vriendin het woord anorexia laten vallen maar er ging geen belletje rinkelen. Ik ging me juist afzonderen, nog meer sporten, nog minder eten.
Mijn ouders werden op een gegeven moment kwaad uit wanhoop; Nu moet je echt even normaal doen! Dat normaal doen dat ging alleen niet. Ik was anorexia geworden. asli-nobackground

Een lange weg volgde van jaren; klinieken, ziekenhuizen, dwangbehandelingen met fixatie, sondevoeding tot aan de intensive care aan toe. Ik heb het (helaas) allemaal meegemaakt en op die route veel dierbare en mooie mensen verloren aan deze ziekte, totdat ze me opgaven.

Dat is het beste wat ze ooit hebben kunnen doen. Ik vertrok naar ‘the middle of nowhere” om mijn tijd uit te zitten. De beste keuze die ik heb kunnen maken. Ik wist niet anders dan dat de wereld ellendig en ziek was, dat iedereen moeilijk deed over eten en geobsedeerd was.

Ik kwam in een gezonde/normale omgeving, niemand die daar een idee had van wat eetstoornissen inhielden. Ik kwam er stapje voor stapje achter dat er nog een hele “andere” wereld bestaat. De échte wereld. Dat ik op die wereld ook een plekje mag innemen.

De weg omhoog was lang en soms eindeloos, maar het was elke stap waard! Mijn lieve vrienden hebben elke stap naast me gestaan en mijn (inmiddels) man heeft me gesteund door dik en dun en was mijn grote reden om niet op te geven. Ik werd het meisje dat wilde leven.

Niemand zal deze ziekte ooit begrijpen, tenzij je het zelf hebt. Ik heb niet gekozen om deze ziekte te hebben, ik wilde niet zoveel pijn lijden. Ik wist niet hoe ik het “gewoon” moest stoppen.


tell-me-i-cantMet bovenstaand verhaal begint mijn droom om verhalen zoals de mijne te vertellen aan de wereld, in de hoop dat ik daarmee herkenning kan creëren en eventueel een ingang kan geven aan al die mensen die zich, net als ik mij destijds voelde, eenzaam voelen in hun gevecht tegen een psychiatrische ziekte.

Wees niet bang om er met iemand over te praten en wees niet bang om te genezen. Ik heb op het randje van de dood gezeten en had nooit gedacht dat ik dit verhaal ooit zou kunnen vertellen. Ik was wanhopig en geloofde niet meer in genezing. Ik heb me heel lang geschaamd voor mijn verhaal, ik weet eigenlijk niet waarom. Waarschijnlijk omdat ik dacht dat het een teken van zwakte zou zijn, nu weet ik dat het juist mijn kracht is.

Ik ben 100% genezen, gelukkig en kan me bijna niet meer voorstellen dat ik ooit zo heb gedacht over mezelf en over het leven.

Geluk ligt in jezelf

Ieder mens is op de wereld gezet als persoon die iets kan betekenen, die zijn voetstappen mag achterlaten. Geluk ligt niet in dingen, geluk ligt in jezelf. Van jezelf houden en jezelf accepteren zoals je bent. Ik heb het zelf aan den lijve ondervonden, het ‘leven’ zit vol tegenslagen. De ene tegenslag beleef je heftiger dan de andere. De kunst is om te dansen in de regen.

Het is een feit dat het er altijd regen zal vallen, maar ook dat er altijd zonnestralen zullen zijn. Ga je dansen of blijf je zitten?
Wolken zullen er zijn om je te dragen en touwtjes om je te leiden in de moeilijke tijden; soms duidelijk, soms onzichtbaar.

Zie wat er achyou_are_not_aloneter je ligt, omarm de angst en zet een stap, want stappen gaan altijd vooruit en niet achteruit. Heb vertrouwen, de weg omhoog is nou eenmaal het langst… maar je hoeft het niet alleen te doen.

Asli Hoek

Hope - Dream - Believe

 

*Update* 

Op 16 november 2017 ben ik trotse en zielsgelukkige mama geworden van ons wonder Odin Hoek. Voor ons de kers op de taart, het ultieme geluk van een eetstoornisvrij leven. Een droom die uitkomt.