Signalering Eetstoornissen

Gisteren was ik de gelukkige om aan een groep AIOS (huisartsen in opleiding) twee uur aan opleiding te verzorgen over het onderwerp eetstoornissen. Onverwachts lag er in de ruimte waar ik les moest geven een bord met verse roomsoesjes, al grappend kwamen de jonge doktoren in spé binnen: “ik eet even een soesje en ga dan kotsen op de plee”. Ondanks mijn zorgvuldig voorbereide powerpoint, heb ik direct van de gelegenheid gebruik gemaakt om in te haken op deze opmerking. De jongeman in kwestie bedankte mij achteraf voor het inzicht dat hij tijdens het onderwijs had opgedaan en verzekerde mij ervan beter na te denken over dit soort opmerkingen in de toekomst. Bingo 🙂 Ik verbaas me er telkens weer over hoe weinig “professionals” over eetstoornissen weten, schokkend! Vooral als je bedenkt dat huisartsen zo ontzettend belangrijk zijn in de vroegtijdige signalering van eetstoornissen.
Gelukkig waren deze AIOS erg leergierig en hebben ontzettend veel geleerd, inclusief tips en trucs om in gesprek te gaan met een patiënt met een (vermoedelijke) eetstoornis. De artsen gaven aan erg onder de indruk te zijn van het ervaringsverhaal. Aan het eind kreeg ik zelfs een knuffel van deze “afstandelijk” lijkende groep. Geslaagd onderwijs lijkt mij 😉

Wat vinden jullie belangrijk dat een huisarts wel of niet doet als hij iemand met een (vermoedelijke) eetstoornis voor zich heeft?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.